Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια, λες και με γνωρίζει σαν πατέρας...

...Είπε ο Σεφέρης πάνω σ'ένα ξένο στίχο...κι ήρθε και μ'αγκάλιασε μ'έναν μυστικό, παρηγορητικό τρόπο, μού πρόσθεσε ''ωτίον ακούειν...''κι ήρθαν ο Πανσέληνος, ο Σωλομός, ο Μακρυγιάννης, ο Μέγας Βασίλειος, ήρθαν ονόματα άγια που ζωντάνεψαν την μνήμη μου, κι έγιναν μαζί με τα ξωκκλήσια της πατρίδας μου, υπομνήσεις της Μεγάλης του Θεού Σοφίας...Χώθηκε τότε το παιδικό χεράκι στη χούφτα του πατέρα..και τα μεγάλα φτερά των αγγέλων του έγνεψαν ν'ακούσει...